Beste tijdsbestedingen
Grootste overeenkomst tussen die contacten met haar gezinsleden en het lesgeven in de yogaclub, is dat de tijd die ze daaraan besteedt weliswaar energie kost, maar ook veel energie oplevert. “Dat zijn de beste tijdsbestedingen”, concludeert Dominique.

Voordat ze Parkinson kreeg was ze nogal geneigd alle mensen om haar heen te pleasen: “Ik was altijd erg druk met proberen te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Want als me dat zou lukken, zou ik perfect zijn. Dacht ik. Parkinson ontsloeg me in feite van die plicht om perfect te zijn. Dat gaf heel veel ruimte. In mijn hoofd. In mijn agenda. In mijn leven.”

Kotsmisselijk van de chemo
Meer dan tien jaar geleden overleed de broer van Dominique, op 34-jarige leeftijd, aan de gevolgen van kanker. Zijn ziekbed duurde anderhalf jaar. Dominique was daar nauw bij betrokken. “Het was niet alleen een aangrijpende tijd, maar ook een leerzame tijd”, blikt ze terug. “Hij kon kotsmisselijk van de chemo zijn, maar tegelijkertijd ook blij zijn dat een goede vriend op bezoek kwam. Het leerde mij dat fijne en nare dingen naast elkaar kunnen bestaan.”

Dat komt ze ook tegen in haar leven als Parkinson-patiënte. “Natuurlijk zijn er beperkingen, en natuurlijk had ik die liever niet gehad. Maar ik zoek altijd naar ruimte tussen die beperkingen, om toch de dingen te kunnen doen die waardevol zijn voor mij. Soms moet je lang naar die ruimte zoeken, soms vind je zelfs niets. Daar ben ik dan ook wel eens verdrietig en boos over. Maar uiteindelijk krabbel ik telkens weer op. Want ik zie altijd weer gaatjes, ik vind steeds weer ruimte.”

Invloed op mijn mentale gestel
Vanwege haar ziekte gebruikt ze dagelijks drie verschillende medicijnen en bezoekt ze regelmatig het ziekenhuis, voor afspraken met haar neuroloog. “De aandacht vanuit het ziekenhuis gaat vooral naar mijn lichamelijke conditie. Maar die zie ik niet los van mijn conditie op het mentale vlak of op het gebied van zingeving. Als ik goed voor mezelf zorg, gaat het lichamelijk zeker niet slechter. Andersom geldt hetzelfde: als de fysieke ziekteverschijnselen minder onder controle zijn, heeft dat onmiddellijk invloed op mijn mentale gestel.”

Dominique is er zich van bewust dat aandacht voor zingeving of spiritualiteit in de praktijk soms nog als ‘zweverig’ wordt gezien. Ze vindt dat jammer. “Want ik wens iedere patiënt de moed en het vertrouwen toe om zich in die zingevingskant te verdiepen. En erover te praten, met mensen om je heen of een professional. Soms hoor ik dat mensen het spannend vinden om zich hierop te richten. Dat vind ik zonde, want het kan je leven echt waardevoller maken.”