“In gesprek met het ware en unieke zelf van levenskunstenaar Lex Kusters”
Ooit een mooi mens ontmoet? Dit genoegen had ik onlangs met Lex Kusters. Lex huidige leven laat vele gezichten zien. Naast voorouderonderzoek (Genealogie), schrijven, kunst creëren, initiëren, stimuleren, organiseren en verbinden, is hij ook verzamelaar van schilderijen/ kunstwerken die vooral van betekenis zijn als fragmenten van de tijd. Ze spiegelen niet alleen de tijd van de makers en hun duiding in beeldtaal. De schilderijen zijn ook een spiegeling van het levensverhaal van Lex zelf. Een verzameling als overzicht van zijn eigen leven.
Lex: “Hier op de foto zie je een schilderij die boven mijn wieg hing in de eerste maanden van mijn leven’. Ik zie dit als een start van geïnspireerd raken door de magische wereld om me heen, die ik door mijn eigen hoog sensitieve en creatieve ‘bril’ heb waargenomen en eigen gemaakt. Mijn basis als kind was in een onveilige omgeving waar ik zelf mijn overlevingsstrategie heb ontwikkeld juist door de deze creatieve vermogens. Het was het bewegen tussen pijn en ellende van de wereld en ook weer de schoonheid en verwondering van het leven.”
“Deze bagage heb ik door mijn hele leven meegenomen en ingezet bijvoorbeeld in mijn werk in persoonlijke begeleiding van mensen die functioneerden aan de randen van de samenleving.”
Lex geeft aan dat deze menselijke overlevingsvragen, zijn ontstaan vanuit de rauwheid van het bestaan, o.a. door schulden, trauma’s en heftige gebeurtenissen. Deze vragen vonden en vinden onvoldoende antwoorden in de maakbaarheid en individualisering van de maatschappij maar meer in vormen van gezamenlijkheid en gemeenschapszin.
“Het gaat dan niet om georganiseerde aspecten van welzijn maar van het ervaren van de eigen unieke welbevinden door aandacht vanuit gemeenschapszin.”
Dit vinden van ieders welbevinden is altijd zijn basis geweest om breder en anders te kijken naar ieder mens en zijn verlangen naar gezien te willen worden, ook in de kwetsbaarheid en een niet vrije omgeving of context van bestaan. Kort door de bocht… vaak buiten de kaders denken en handelen. Nu in deze huidige fase van zijn leven geeft Lex aan dat er een diepgaand proces gaande is. Het ouder worden, de levensfase en zeker ook de unieke ervaringen in ziek zijn spelen hierin een belangrijke rol. Lex geeft aan dat hij ruim twee jaar geleden tijdens een opname op de IC een aantal dagen op de rand van leven en dood is geweest.
“Het was voor mij een bijzondere, intense ervaring die ik als mystiek of transcendent wil noemen. Intense ervaringen in contacten met bijv. een geestelijke verzorgster aan mijn bed terwijl ik niet in staat was om een gesprek te voeren. Ik heb in die momenten heel veel liefde ervaren in aanrakingen en menselijke aandacht. Momenten van samenzijn in stilte.”
Het is een begin geweest van het steeds meer ontdekken van zijn unieke zelf en zijn unieke mens-zijn. Hij heeft dat niet alleen kunnen doen, zoals hij zelf zegt.
“Ik had daar echt iemand voor nodig die mij hiervoor de ruimte gaf. Die ook in staat was om deze ruimte te bewaken en mij kon verstaan in mijn menszijn en dat wat mij raakte.”
Door verschillende gesprekken met een geestelijke verzorger heeft hij ruimte en vertrouwen gekregen om dit zelfonderzoek aan te gaan. Deze ervaring van gesprekken gunt hij ieder ander.
“Ik zie juist daardoor, dat ik met mijn ouder worden en fysieke klachten niet een beleving heb van achteruitgang maar juist de belangrijkste geboorte van mijn leven, het ontdekken van mijn ware zelf.”
In deze gesprekken is er ruimte voor het ervaren van diepere lagen in het bestaan.
Ook hierin gaat het over het zoeken en vinden van zingeving of betekenisgeving.
De noodzaak hiervoor wordt soms helaas pas door heftige gebeurtenissen actueel en urgent in de vorm van levensvragen.
“Ik heb nog een verlangen om mijn verzameling van schilderijen te laten reizen naar plekken in het land als beeldend gespreksstof en het delen van de unieke verhalen bij elk schilderij. Hiernaast ervaar ik ook dit mystieke leven als ‘het niet weten’, wat mij stimuleert in het nemen van initiatieven waar ik verbindingen wil leggen tussen kunst, voorouderonderzoek en de neurobiologie van het geluk.”
Met dankbaarheid kijk ik terug op ons gesprek waarbij ik ‘het schilderij ‘van Lex leven mocht ervaren en beleven!
interview: Robert te Pas // foto’s: Arres
Terug naar ervaringsverhalen